නවීන බටහිර ලේඛකයා හා පැරණි සාහිත්‍යය | සත්මඬල

නවීන බටහිර ලේඛකයා හා පැරණි සාහිත්‍යය

“කවියකුගේ හොඳ ම නිර්මාණ මඟින් මෙන් ම, ඔහුගේ පුද්ගලත්වය තියුණු ලෙස ප්‍රකට කරවන නිර්මාණ මඟින් ද මියගිය කවීන් හා ආදි කාලීන ලේඛකයන් ස්වකීය අමරණීයත්වය ප්‍රකාශ කරන බව අපට පසක් වනු ඇත.”

ටී. එස්. එලියට්

නවීන බටහිර ලේඛකයන්, පැරැණි සාහිත්‍යයෙන් ලද ආභාසය යන්න අතිශයින් පුළුල් මාතෘකාවකි. එංගලන්තය, ප්‍රංසය, ජර්මනිය, ඉතාලිය, ස්පාඤ්ඤය ආදි බටහිර රටවල ඉතා සාරවත් වූත්, සුසංවර්ධිත වූත් සාහිත්‍ය කලා දක්නට ලැබෙයි. මේ විවිධ රටවල එක් එක් ලේඛකයන් චිරන්තන සාහිත්‍යයෙන් ප්‍රභාවක් ලබා ඇති අයුරු පෙන්නුම් කිරීම මෙවැනි කෙටි ලිපියකින් කිසි සේත් කළ නොහැකි දෙයකි. එවැන්නක් සඳහා අතිවිශාල ග්‍රන්ථයක් රචනා කිරීම අවශ්‍ය ය. ඒ නිසා මා මේ ලිපියෙන් බලාපොරොත්තු වන්නේ පොදුවේ බටහිර රටවල ලේඛකයන් චිරන්තන සාහිත්‍යය සමඟ සම්බන්ධකම් ඇති කර තිබෙන මූලික ක්‍රම පිරික්සා බැලීමටයි.

‘නවීන බටහිර ලේඛකයා හා පැරැණි සාහිත්‍යය’ යන මාතෘකාව යටතේ කතා කිරීමේදී පළමුවෙන් ම සම්ප්‍රදාය යන සංකල්පය සාකච්ඡා කිරීමට සිදු වෙයි. සම්ප්‍රදාය යන වචනය අප භාවිත කරන්නේ ඉංග්‍රීසියෙන් Tradition යන පදයෙන් සූචිත අර්ථ දැක්වීම පිණිසයි. නිර්මාණාත්මක සාහිත්‍ය විෂයෙහි, සම්ප්‍රදාය ඉතා වැදගත් ය. උසස් සාහිත්‍ය නිර්මාණය සඳහා සම්ප්‍රදාය මහත් පිටුබලයකි. ස්වකීය සම්ප්‍රදාය සහමුලින්ම අමතක කර දමන ලේඛකයකුට උත්තම ගණයේ සාහිත්‍ය කෘති රචනා කළ නොහැකිය. සාහිත්‍යය විෂයයෙහි මේසා වැදගත් ධර්මතාවක් වන සම්ප්‍රදාය යනු කුමක් ද? බොහෝ දෙනකු තුළ පවත්නා විශ්වාසයක් නම් සම්ප්‍රදාය යනු අතීතයට අයත්, අජීව වස්තුවක්, කෞතුක භාණ්ඩයක් බවයි. මෙය සම්පූර්ණයෙන් ම වැරැදි මතයකි. සම්ප්‍රදාය යනු ජීව වස්තුවකි. වර්තමානයට වැදගත් වන අතීතයෙහි ජීව සාරය සම්ප්‍රදාය හැටියට විග්‍රහ කළ හැකිය. සම්ප්‍රදාය මඟින් සිදු වන එක් වැදගත් මෙහෙයක් නම් අප තුළ රසවිඳීමේ ශක්තිය, රසඥතාව, භාවකත්වය ඇති කිරීමයි. පැරැණි සාහිත්‍ය කෘති කියැවීම නිසා ඒවායේ පැනෙන විචිත්‍ර වාගුක්ති, කාව්‍යෝක්ති යනාදිය අපේ ස්මෘතියට පිවිසේ. භාවකත්වය සකස් කිරීමෙහි ලා මේ ස්මෘති මාත්‍රා ඉතා වැදගත් වෙයි. ඒ නිසා සාමාන්‍ය රසිකයකුට මේ ස්මෘති මාත්‍රා අතිශයින් වැදගත් වේ නම්, නිර්මාණාත්මක ලේඛකයන්ට ඒවා කොයි තරම් වැදගත් විය යුතු ද යන්න සිතා ගත හැකිය. ඇත්ත වශයෙන් ම ලෝකයේ උසස් සාහිත්‍යකරුවන් හැමදෙනාම සිය සම්ප්‍රදායවලින් ආභාසය ලබා ඇති බව පැහැදිලිව පෙනෙන කරුණකි.

වර්තමාන ඉංග්‍රීසි කාව්‍ය ක්ෂේත්‍රය සකස් කිරීම සම්බන්ධයෙන් පුරෝගාමියකු හැටියට සැලකිය හැකි එස්රා පවුන්ඩ් “අපි හැම දෙයක් ම අලුතින් ගොඩනඟමු” යන උද්‍යෝග පාඨය ඉදිරිපත් කළත්, ඔහු පාරම්පරික සාහිත්‍ය සම්ප්‍රදායට කොතරම් ණයගැති වූවා ද යන්න ඔහුගේ නිර්මාණාත්මක කෘති විග්‍රහ කරන විට පැහැදිලි වෙයි.

මේ අනුව බලන විට සම්ප්‍රදාය යන්න නිර්මාණාත්මක සාහිත්‍ය විෂයයෙහි අතිශයින් අර්ථවත් සංකල්පයක් බවත්, උසස් ලේඛකයන් නිතර ම සිය පාරම්පරික සම්ප්‍රදායෙන් ආභාසයක් ලබා ඇති බවත් අපට පෙනී යයි. මේ සම්බන්ධයෙන් සුප්‍රකට බටහිර කවියකු හා විචාරකයකු වන ටී. එස්. එලියට්ගේ ප්‍රකාශනයක් මෙහිදී දැක්වීම උචිත යැයි මා සිතමි.

“සම්ප්‍රදාය යන්නට, පළමුවෙන් සිය විසිපස් වියට පසුව කවි ලියන කිසිවකුට අමතක නොකළ හැකි ඓතිහාසික විඥානය ඇතුළත් වෙයි. මේ ඓතිහාසික විඥානය සඳහා අතීතයෙහි අතීත භාවය මෙන්ම අතීතයෙහි වර්තමාන භාවයත් මූලභූත වෙයි. මේ ඓතිහාසික විඥානය තමා ජීවත් වන යුගයෙහි හා පරම්පරාවෙහි විශේෂතා වටහාගෙන පමණක් නොව හෝමර්ගේ පටන් අද දක්වා මුළු යුරෝපීය සාහිත්‍යයත්, එය තුළ තම රටෙහි සාහිත්‍යයත් එකම රටාවකට අනුව හැඩගැසී ඇති අයුරුත් වටහාගෙන ලිවීමට ලේඛකයන් පොලඹවයි.”

ටී. එස්. එලියට් මෙහිදී විමර්ශනයට භාජන කරන්නේ බටහිර රටවල සාහිත්‍ය බව සත්‍යයකි. එහෙත් ඒ ප්‍රකාශයෙන් ධ්වනිත වන අර්ථය නැත් නම් මූලධර්මය අප කාහටත් වැදගත් ය. මේ අනුව බලන විට අපට පැහැදිලි වන්නේ කවර ලේඛකයකුට වුවත් සිය පාරම්පරික සාහිත්‍ය සම්ප්‍රදාය වැදගත් වන බවයි. මෙය බටහිර ලේඛකයන් මැනවින් වටහා ගෙන ඇත. නවීන බටහිර ලේඛකයන් වස්තු විෂයය අතින්, රචනා රීතිය අතින්, සන්දර්භ විධි අතින් පුදුම එළවන අන්දමේ අත්හදා බැලීම් පවත්වා තිබේ. ඒ නිසා බොහෝ දෙනෙක් නවීන බටහිර ලේඛකයන් ස්වකීය සම්ප්‍රදායන්ට සම්පූර්ණයෙන් ම පිටුපා ගොස් තිබෙන බව සිතකි. එහෙත් මෙය වැරදි මතයකි. ඔවුන් කොතරම් නව අත්හදා බැලීම් පැවැත්වූවත්, ඒවා සියල්ල සිදු කර තිබෙන්නේ සම්ප්‍රදාය විසින් හික්මවන ලද සාහිත්‍ය මනසකින් යුතුවයි. ඒ නිසා නවීන බටහිර ලේඛකයා හා පැරැණි සාහිත්‍යය යන මාතෘකාව ගැන කතා කිරීමේදී පළමුවෙන් ම කිව යුතුව තිබෙන්නේ සම්ප්‍රදාය ගරුකව, බොහෝ ලේඛකයන් පැරණි සාහිත්‍යයෙන් ආභාසයක් ලබා තිබෙන බවයි. සම්ප්‍රදාය යන්න ඉතා සියුම් දෙයකි. ඒ නිසාම අසවල් ලේඛකයා අසවල් රචනය නිර්මාණය කිරීමේදී අසවල් ආකාරයට සිය සම්ප්‍රදායෙන් ආභාසයක් ලබා තියෙනවා කියා පැහැදිලිව පෙන්නා දීම තරමක් අපහසු ය. එය ඉවෙන් මෙන් වැටහී යන දෙයකි.

එහෙත් යම් යම් ලේඛකයන් චිරන්තන සාහිත්‍ය කෘතිවලින්, පැහැදිලි ලෙස දැක්විය හැකි අන්දමට, ආභාසය ලබා ඇති අවස්ථා එමට දක්වන්න පුළුවන. උදාහරණයක් හැටියට එංගලන්තයේ හා අමෙරිකාවේ විසිවැනි සියවසේ ඇති වූ කාව්‍ය විප්ලවය සලකා බලමු. මේ කාව්‍ය විප්ලවයෙන් පසුව බිහි වූ රචනාවල දක්නට ලැබෙන එක් මුඛ්‍ය ලක්ෂණයක් නම් සංකීර්ණ ආවේගවල ප්‍රබල සංඝට්ටනය විදහා දැක්වීමයි. මෙහිදී ඔවුහු ජෝන් ඩන්, ජෝර්ජ් හර්බට්, ඇන්ඩ්රූ මාවල් වැනි දහහත් වැනි සියවසේ කවීන්ගේ රචනාවලින් විශාල ආභාසයක් ලැබූහ. උත්ප්‍රාසයට හා සංදිග්ධාර්ථයන්ට මුල් තැනක් ලැබෙන පරිදි දාහත්වැනි සියවසේ කවීහු කාව්‍ය රචනා කළහ; එමෙන්ම “a bracelet of bright hair about the bone” වැනි කාව්‍යෝක්තිවල දක්නට ලැබෙන පරිදි ප්‍රබල ව්‍යතිරේකාලංකාරයට මුල් තැනක් දුන්හ. මෙහි bright hair යන යෙදුමත් bone යන වචනයත් එක්තැන් කර ඇති ආකාරයෙන් ව්‍යතිරේකාලංකාරය ජනිත වෙයි. මේ ලක්ෂණ නවීන ඉංග්‍රීසි හා අමෙරිකානු පද්‍යවල බහුලව දක්නට ලැබෙන අතර ම ඒ කවීන්ම ප්‍රකාශ කර ඇති අන්දමට, ඔවුන් දහහත් වැනි සියවසේ ජෝන් ඩන් වැනි රචකයන්ගෙන් නොමඳ ආභාසයක් ලබා තිබේ. ඇතැමෙක් විදග්ධ සාහිත්‍ය කෘතිවලින් නැත් නම් මහා සම්ප්‍රදායෙන් එළියක් ලැබූහ. මේ අතර සමහරු ගැමි සාහිත්‍ය නිර්මාණවලින් නැත් නම් චූල සම්ප්‍රදායෙන් එළියක් ලැබූහ.

 අතිශය ජනප්‍රිය කවියකු වන ස්පාඤ්ඤ ජාතික ෆෙඩෙරිකෝ ගර්සියා ලොර්කා නිදර්ශනයක් හැටියට දැක්විය හැකිය. ඔහු සිය පද්‍ය කාව්‍යයන් රචනා කිරීමේදී සිය රටේ ගැමි ගීවලින් මහත් ප්‍රතිෂ්ඨාවක් ලැබුවේය. භාෂාව හා කාව්‍යෝක්ති අතින් පමණක් නොව නවීන ලේඛකයෝ පැරැණි සාහිත්‍යයෙන් ද ආභාසයක් ලැබූහ. ඇතැම් සාහිත්‍යකරුවන් පැරැණි ලේඛකයන් විසින් පරිචිත තාල, විරිත් වැනි රචනෝපක්‍රම ද ඉතා සාර්ථක ලෙස යොදාගෙන තිබේ. උදාහරණයක් වශයෙන් එලිසබිතියානු යුගයේ ජනප්‍රියව පැවැති Iambic Pentametre යන දසමත් විරිත ටී. එස්. එලියට් වැනි ලේඛකයන් ඉතා සූර ලෙස, නව ජීවයකින් යුතුව, සිය කාව්‍යවල හා නාට්‍යවල යොදා ගෙන ඇත.

ඇත්ත වශයෙන් ම නවීන බටහිර ලේඛකයන් ආභාසයක් ලබා තියෙන්නේ ස්වකීය පාරම්පරික සාහිත්‍යවලින් පමණක් නොවෙයි. බොහෝ දෙනා පිළිගන්නා අන්දමට විසිවැනි සියවසේ පහළ වූ ශ්‍රේෂ්ඨතම නාට්‍යකරුවා නම් ජර්මන් ජාතික බර්ටෝල්ට් බ්‍රෙෂ්ට් ය. ඔහුගේ කීර්තිය විශ්වව්‍යාප්ත කිරීමට ඔහු විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද නව රංග සංකල්පය මූලෝපකාර විය. මේ රංග සංකල්පය සකස් කිරීමේදී ඔහු පාරම්පරික චීන ගීත නාටකයෙන් විශාල ආභාසයක් ලැබුවේය. ක්‍රෑර රංගන යන රංගන විශේෂය ජනප්‍රියත්වයට පත් කළ ඇන්ටොයින් ආර්ටෝ තවත් කීර්තිමත් නාට්‍යකරුවෙකි. ඔහු බලි දූපතෙහි පැරැණි නාට්‍යවලින් එළියක් ලැබුවේය. ඩබ්ලිව්. බී. යේට්ස් නමැති සුප්‍රකට අයිරිස් ජාතික නාට්‍යකරුවා පුරාතන ජපානයේ නෝ නාට්‍ය ක්‍රමයෙන් ප්‍රභාවක් ලැබීය. විසිවැනි සියවසේ එංගලන්තයෙත්, අමෙරිකාවේත් ඇති වූ උග්‍ර කාව්‍ය විප්ලවයට පදනම් වූ එක් සාහිත්‍යයික වාදයක් ඇත. එය නම් සංකල්ප රූපවාදය (Imagism) එස්රා පවුන්ඩ්, රිචඩ් ඇල්ඩිංටන්, එමි ලොවල්, හිල්ඩා ඩූලිට්ල් වැන්නෝ සංකල්ප රූපවාදය බිහි කිරීමේදී චිරන්තන ජපන් හා චීන පද්‍යවලින් හා පැරණි ග්‍රීක පද්‍යවලිනුත් මහත් පිටිවහලක් ලැබූහ. මෙයින් අපට පැහැදිලි වන්නේ නවීන යුරෝපීය හා අමෙරිකානු ලේඛකයන් සිය රටවල පුරාතන සාහිත්‍ය කෘතිවලින් පමණක් නොව, පෙරදිග රටවල පුරාතන සාහිත්‍ය කෘතිවලිනුත් ප්‍රතිෂ්ඨාවක් ලබා ඇති බවයි.

විසිවැනි සියවසේ බටහිර සාහිත්‍ය ක්ෂේත්‍රයෙහි ඉතා ම වැදගත් උද්භූති දෙකක් හැටියට බර්ටෝල්ට් බ්‍රෙෂ්ට්ගේ රංග කලාවත්, එස්රා පවුන්ඩ් ඇතුළු කවීන්ගේ සංකල්ප රූප වාදයත් දැක්විය හැකිය. මේ උද්භූති දෙකටම චිරන්තන සාහිත්‍යය මහත් පිටුබලයක් වී තිබේ.

නවීන බටහිර ලේඛකයා හා පුරාතන සාහිත්‍යය අතර පවත්නා සම්බන්ධය පරීක්ෂා කිරීමේදී මේ තාක් අප සාකච්ඡා කළේ එක එල්ලේම පැරැණි සාහිත්‍යයෙන් ලබා ඇති ආභාසයයි. එහෙත් මීට වඩා සංකීර්ණ ස්වරූපයකින් මේ සම්බන්ධය දක්නට ලැබේ. ඇතැම් නූතන කවීන් පැරැණි පද්‍ය පාඨ උත්ප්‍රාසයක් දැනවෙන පරිදි යොදාගෙන ඇත. පැරැණි සමාජවල සරල සෞන්දර්යයත්, වර්තමාන සමාජයේ සංකීර්ණ වූත් කර්කශ වූත් ස්වභාවයත් එකට ගටා පෙන්නුම් කිරීමට ඔවුහු මේ ක්‍රමය භාවිත කරති. මේ සම්බන්ධයෙන් ටී. එස්. එලියට්ගේ ‘ද වේස්ට් ලෑන්ඩ්’ නමැති කාව්‍යය අතිශයින් වැදගත් ය. මේ ලක්ෂණය එහි බහුල වශයෙන් දක්නට ලැබේ. ඔහු එහිදී එක් තැනක ස්පෙන්සර් නම් කවියා ‘ප්‍රොතැලමියන්’ නම් කාව්‍යයෙහි තේම්ස් නදිය වර්ණනා කිරීමේදී යොදාගත් කාව්‍යොක්තියක් වර්තමාන අවධියේ රස බව දැක්වීමට යොදා ගෙන තිබේ. ස්පෙන්සර් තේමස් නදියේ දුටුවේ මල් පියලි ය. එලියට් දකින්නේ සිගරට් කොට හා ‍කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටි ය.

‘ද වෙස්ට් ලෑන්ඩ්’ කාව්‍යයෙහි ම ඔහු තවත් තැනක ඇන්ඩ්‍රෑ මාවල් නම් පැරැණි කවියාගේ පද්‍ය ඛණ්ඩයක් මඳක් වෙනස් ස්වරූපයකින් ඉදිරිපත් කරයි. මෙහිදීත් අරමුණ පුරාතන සමාජය හා නූතන සමාජය අතර වෙනස සංක්ෂිප්ත ලෙස පෙන්නුම් කිරීමයි. මේ මාවල්ගේ පද්‍ය ඛණ්ඩයයි.

But at my back I always hear

Time's winced chariot hurrying near.

එලියට් එය මඳක් වෙනස් කර දක්වන්නේ මේ ලෙසට ය:

But at my back from time to time I hear The sound of horns and motors.

ටී. එස්. එලියට් ඇතැම් විට පැරැණි පද්‍ය ඛණ්ඩ උත්ප්‍රාස ජනනය සඳහා යොදා ගන්නා අතර තවත් සමහර අවස්ථාවල පැරැණි කාව්‍යෝක්තිවලින් ධ්වනිත වන හැඟීම් සමුදාය නව අත්දැකීමක් පරිපෝෂණය කිරීම සඳහා යොදා ගනියි:

Unreal city

Under the brown fog of a winter dawn a crowd flowed over London bridge, so many. I had not thought death had undone so many.

ලන්ඩන් පුරය විස්තර කරන මේ පද්‍ය ඛණ්ඩයෙහි සතර වැනි පාදය ඩාන්ටේගේ ‘ඉන්ෆර්නෝ’ නම් කෘතියෙන් උපුටා ගන්නා ලද්දකි. අපාය විස්තර කරන කාව්‍යෝක්ති‍යක් මෙහි ලන්ඩන් පුරය විස්තර කිරීම සඳහා යොදාගෙන තිබේ. මේ අනුව බලන විට අපට ස්ඵුට වන්නේ නවීන ලේඛකයන් ඉතා සංකීර්ණ ලෙස පැරැණි සාහිත්‍ය කෘති උපයෝගි කරගෙන ඇති බවයි.

නවීන බටහිර ලේඛකයන් හා පැරැණි සාහිත්‍යය අතර සම්බන්ධය සම්මර්ශනය කිරීමේදී අපගේ අවධානයට හසු විය යුතු තවත් සංකීර්ණ උපක්‍රමයක් නම් පැරැණි කතා පුවත් නව විවරණයකින් යුතුව ඉදිරිපත් කිරීමයි. මේ සම්බන්ධයෙන් විසිවැනි ශතවර්ෂයේ ප්‍රංස නාට්‍යකරුවන්ගේ ප්‍රයත්න ඉතා වැදගත් ය. ජින් ගිරෝඩූ, ජින් අනුඩී, ඇල්බෙයා කැමූ, ජෝන් පෝල් සාත්‍රේ, ජෝන් කොන්ටෝ වැනි විශ්ව සම්මානයට පත් නූතන ප්‍රංස නාට්‍යකරුවන්, ග්‍රීක නාට්‍යකරුවන් විසින් ගවේෂණය කරන ලද පුරාකතා සිය නිර්මාණ සඳහා පදනම් කරගෙන තිබේ. එහෙත් ඒ පුරාකතා අමුතු ආකාරයකට විග්‍රහ කර නව දෘෂ්ටියක් ඉදිරිපත් කිරීමට ඔවුන් සමත්ව ඇත. ඔවුන් පැරැණි කතා පුවත් උපයෝගි කරගත්තේ සමකාලීන අත්දැකීම්, සමාජ තත්ත්වය හා සත්තාව වඩාත් ප්‍රබල ලෙස නිරූපණය කිරීමටයි. ජෝන් අනුයිගේ ‘රියුරිඩීස්’, ‘ඇන්ටිගනි’ ගිරෝඩුගේ ‘ටයිගර් ඇට් ද ගේට්ස්’, ජෝන් පෝල් සාත්ගේ ‘ද ෆ්ලයිස්’ වැනි කෘති විමසීමෙන් මෙය වටහා ගත හැකිය.

 කාලීන අත්දැකීම් හා සමාජ තත්ත්වයන් ප්‍රකාශ කිරීමට නූතන ප්‍රංස නාට්‍යකරුවන් පැරැණි කතා වස්තු යොදා ගත්තේ ඇයි? පැරැණි කතාවස්තුවල, පුරාකතාවල සදාතනික මනුෂ්‍ය අත්දැකීම් ගැබ්ව තිබේ. ඒ අත්දැකීම් ගවේෂණය කිරීමෙන් අතීතය හා වර්තමානය අතර පවත්නා සමීප සම්බන්ධයත් දේශ කාලභේදයෙන් විනිර්මුක්ත වූ පොදු මානුෂිකත්වයක් ගෙන හැර දැක්වීමට ඔවුහු අදහස් කළහ.

නවීන බටහිර ලේඛකයා හා චිරන්තන සාහිත්‍යය අතර පවත්නා සම්බන්ධය විග්‍රහ කිරීමේදී අපගේ සැලකිල්ලට ලක් විය යුතු තවත් සංකීර්ණ උපක්‍රමයක් නම්, වර්තමාන අත්දැකීමකට නිශ්චිත රටාවක් හා සංවිධානාත්මක ස්වරූපයක් ආරෝපණය කිරීමට පැරැණි කතා ප්‍රවෘත්ති යොදාගැනීමයි. උදාහරණයක් වශයෙන් වර්තමාන අවධියේ මහත් ආන්දෝලයකට තුඩු දුන් නවකතාවක් ගෙන හැර දැක් විය හැකිය. එනම් ජේම්ස් ජොයිස්ගේ ‘යුලිසීස්’ නවකතාවයි. මේ නවකතාවට පදනම් වී ඇත්තේ අයර්ලන්තයේ ඩබ්ලින් පුරයේ වෙසෙන ලියෝපෝල්ඩ් බ්ලූටි හා ස්ටීවන් ඩීඩලස් යන දෙදෙනාගේ පැය විසිහතරක අත්දැකීම් සමූහයයි. ඉතා විශාල නවකතාවක් ‍වන මෙය සවිස්තර ලෙස ඔවුන්ගේ සිතුම් පැතුම්, කල්පනා චින්තා නිරූපණය කරයි. මේ අත්දැකීමට සංවිධානාත්මක ස්වරූපයක් අරෝපණය කිරීම පිණිස ජේම්ස් ජොයිස් එක් උපක්‍රමයක් යොදාගෙන තිබේ. එනම් හෝමර්ගේ ‘ඔඩිසි’ කාව්‍යයෙහි සිදුවීම්වලට මේ නවකතාවෙහි අත්දැකීම් සම්බන්ධ කර දැක්වීමයි. මේ කාර්යය ජොයිස් ඉටු කර ඇත්තේ ඉතා සූර අන්දමිනුයි. ‘යුලීසිස්’ නවකතාව ඉතා පහසුවෙන්, විසිරී ගිය සිදු වීම් හා සිතුවිලි රැසක් ඇතුළත් ප්‍රපංචිත අත්දැකීමක් බවට පත් වන්නට ඉඩ තිබිණි. එහෙත් එය නොවන්නේත් ඊට නිශ්චිත රටාවක් ආරෝපණය වන්නේත්, හෝමර්ගේ කාව්‍යය ඇසුරු කරගැනීම නිසයි.

මේ අනුව බලන විට නවීන බටහිර ලේඛකයන් පැරැණි සාහිත්‍යය සමඟ විවිධාකාර සම්බන්ධකම් ඇති කරගෙන තිබෙන බව පෙනී යයි. සමහරු චිරන්තන සාහිත්‍ය කෘතිවලින් එක එල්ලේම ආභාසයක් ලැබූහ. සමහරුන් පුරාතන සමාජය හා නූතන සමාජය අතර දක්නා වෛශම්‍යය උත්ප්‍රාසවත් ලෙස දැනවීම පිණිස පැරණි සාහිත්‍ය ඛණ්ඩ යොදා ගෙන තිබේ. තවත් සමහරු පැරැණි සාහිත්‍ය කෘතිවල දක්නට ලැබෙන කතා පුවත් වර්තමාන ජීවිතයට අදාළ වන පරිදි ප්‍රතිවිවරණය කළහ. තවත් සමහරුන් සිය වර්තමාන අත්දැකීම්වලට නිශ්චිත රටාවක් ආරෝපණය කිරීම පිණිස පුරාතන සාහිත්‍යගත කතා ප්‍රවෘත්ති උප‍යෝගි කරගෙන තිබේ. මේ සියලු අවස්ථා ඉතා පහසුවෙන් නිදර්ශනානුසාරයෙන් විශද කළ හැකිය. එහෙත් මේ හැරුණු විට, බටහිර සෑම උසස් ලේඛකයකු ම සිය පාරම්පරික සාහිත්‍ය සම්ප්‍රදායෙන් ජීව සාරය ලබමින් සිය ගද්‍ය පද්‍ය කෘති රචනා කර ඇති බව කිව යුතුයි. මෙය නිදර්ශනානුසාරයෙන් පහසුවෙන් දැක්වීම උගහට ය. මෙය අන්තර්ඥානයෙන් වටහාගත යුත්තකි.

ඒ නිසා සමස්තය වශයෙන් සලකා බලන විට අපට කිව හැක්කේ නවීන බටහිර ලේඛකයන් හා පැරණි සාහිත්‍ය කෘති අතර ඉතා අර්ථවත් වූත් ජීවසාධක වූත් සංවාදයක් නිරන්තරයෙන් ම පවත්නා බවයි.

අදහස්

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.